Favoriete analoge camera van 2025? Fujifilm Klasse W-review
|
|
Tijd om te lezen 5 min
|
|
Tijd om te lezen 5 min
Dit is de Fujifilm Klasse W, die 15 jaar geleden, in 2007, werd uitgebracht: een 35mm-filmcamera met vaste lens en een 28mm f/2.8-objectief. Hoewel je de belichting niet volledig handmatig kunt instellen, heeft de camera een ingebouwde flitser, een belichtingscompensatieknop aan de voorkant en een diafragmavoorkeuzeknop aan de bovenkant.
Het is een prachtig ontworpen camera en vormt de perfecte analoge aanvulling op mijn moderne zilver-zwarte Fujifilm X100V (maar bekijk de nieuwste X100VI als je een nieuw model zoekt!). En hij past perfect bij een mooi ingedragen leren riem, zoals deze van Clever Supply Co.
Om helemaal eerlijk te zijn: ik draag deze camera graag om mijn nek, als een toerist, omdat hij de aandacht trekt van fotografen én niet-fotografen. Overal waar ik kom, is het een gespreksonderwerp.
Vorig jaar nam ik me voor om elke maand minstens één filmrolletje vol te schieten. Ik probeerde verschillende filmsoorten, ontwikkellabs en onderwerpen uit. En ik maakte een hoop fouten. Maar ik hield vol en na die volle twaalf maanden had ik 19 ontwikkelde rolletjes, allemaal geschoten met de Fujifilm Klasse W.
De Fujifilm Klasse W is mijn favoriete camera van 2024, niet vanwege de beeldkwaliteit of de functies, maar vanwege de creatieve mindset waarin ik terechtkom wanneer ik ermee fotografeer. De lessen die ik heb geleerd door me over te geven aan de werkwijze van een analoge compactcamera zijn lessen die iedere fotograaf zou moeten kennen.
Minder bedieningselementen en minder opties betekenen minder keuzes. Doordat ik minder keuzes hoef te maken, kan ik die energie volledig richten op het moment zelf.
Met de live preview van moderne systeemcamera’s ben ik gewend geraakt om elke pixel van het proces in real time te regelen: tijdens het fotograferen stel ik de belichting, scherpstelling en kleur allemaal zorgvuldig bij. Met film kan ik niet zien wat het resultaat zal zijn en laat ik alles volledig over aan de werking van de chemicaliën in de filmemulsie.
Vastzitten aan één brandpuntsafstand, ISO-waarde of filmsoort klinkt misschien alsof het je creatieve expressie als fotograaf zou beperken. Maar in de praktijk leidt die creatieve beperking juist tot artistieke vrijheid: de vrijheid om te bewegen, risico’s te nemen en toevallige gelukstreffers te maken die je waarschijnlijk niet zou proberen als je het ideale gereedschap binnen handbereik had.
Het werkt bevrijdend. Zelfs wanneer ik mijn filmscans bekijk, zoom ik niet in om de scherpstelling te controleren. In plaats daarvan bestudeer ik de compositie en het licht om te zien of ze overbrengen wat ik wilde delen en me herinnerde, en hoe het karakter van de film contrasteert met of aansluit bij mijn herinnering aan en boodschap over dat moment.
Ik heb meer tijd besteed aan het maken, plannen, nadenken over en delen van mijn fotografie.
Film biedt een spanning die digitale fotografie nooit kan evenaren: elke opname telt.
Een kind fotograferen is bijvoorbeeld al lastig genoeg. Een kind én een hond fotograferen (die niet altijd goed met elkaar overweg kunnen) op film is een adrenalinekick.
Met slechts 36 opnamen voelt het alsof er iets op het spel staat — en met de stijgende filmprijzen is dat ook zo. Je voelt je fouten echt. Niets is erger dan een mislukte opname die je nooit meer kunt overdoen.
Dat gezegd hebbende, heb ik niet het gevoel dat ik met film bewuster fotografeer dan digitaal. Met mijn X100VI let ik net zo goed op momenten, licht en lijnen als met mijn Klasse W. Het belangrijkste verschil is hoe vaak ik de ontspanknop indruk. Ik voel nooit de behoefte om meer dan één opname van een scène te maken. Digitaal maak ik misschien drie tot vijf varianten van dezelfde opname, met kleine aanpassingen in compositie, belichting of timing.
Ik heb gemerkt dat ik meer zin heb om te experimenteren en foto’s te maken van onderwerpen die ik digitaal meestal niet zou fotograferen. Met film maak ik expres foto’s van willekeurige dingen, omdat ik benieuwd ben hoe het licht, de kleuren en de textuur uitpakken op de specifieke filmsoort die ik die dag gebruik.
Mijn favoriete aspect van dit medium is dat je moet wachten.
Door de tijd ertussen kan ik vergeten wat er precies is gebeurd. Ik moet me de 36 opnamen herinneren die ik wilde maken. Ik was dolblij toen ik een e-mail van het lab kreeg dat mijn scans klaar waren.
Sommige beelden roepen onze herinneringen weer levendig op: waarom we op pad waren en hoe ik me voelde toen ik de foto's maakte — bijvoorbeeld toen ik me zorgen maakte omdat de kinderen uit bekers zonder deksel dronken. Ik was moe en probeerde de kinderen bezig te houden terwijl mijn vrouw een proefrit maakte in onze nieuwe auto — of poseerde met hun nieuwe Peloton-fietsen voor kinderen (een speeltje dat mijn zoon per se wilde hebben omdat hij het in een catalogus had gezien).
Sommige beelden staan me nog helder voor de geest. Ik probeer nog steeds precies te achterhalen op welke datum en hoe laat dat gebeurde, maar deze foto's bleken enkele van mijn dierbaarste herinneringen in fotografische vorm te zijn.
De charme van de onscherpte.
Hun gezichtsuitdrukkingen.
De bewegingsonscherpte.
Het brengt me weer terug naar hun gelach en het getrippel van hun kleine voetjes terwijl ze rondrennen.
Ik vond deze momenten belangrijk of inspirerend genoeg om vast te leggen, en ik ben altijd blij dat ik dat heb gedaan.
Dankzij de eenvoud van deze camera neem ik meer de tijd om mijn omgeving in me op te nemen, vooral op plekken waar ik steeds weer terugkom. Hoe afgezaagd het ook klinkt, met film zie ik dingen die ik eerder niet opmerkte en vind ik opnieuw terug waarom ik ooit verliefd werd op fotografie.
Fotografie heeft me geleerd schoonheid te zien in het alledaagse. Overal zijn licht en vormen te vinden, dus met dit medium kunnen we overal iets creëren.
Wat speelde er in mijn leven? Hoe zag het dagelijks leven van mijn kinderen eruit tijdens de pandemie? En zelfs ik voelde de druk om snel een foto te maken terwijl mijn vrouw door het gangpad liep te kijken, voordat ze klaar was om verder te gaan naar het volgende item op de lijst.
Fotografie is een klein spelletje 'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet': op zoek gaan naar mooi licht en bijzondere composities, verweven met de alledaagse gebeurtenissen en de realiteit van mijn leven als vader en echtgenoot. Ik hou er enorm van.
Deze camera heeft me geleerd om het rustiger aan te doen in een wereld met steeds meer megapixels, snellere autofocus, hogere beeldsnelheden en kunstmatige intelligentie die in elk aspect van de fotografie doordringt.
Welke apparatuur je ook gebruikt — analoog of digitaal, handmatig of automatisch, grootformaat of mobiel — onthoud dit: laat iets van jezelf achter in elke foto die je maakt.
Je perspectief, verhaal en emoties bepalen wat je vastlegt en wanneer en waar je dat doet als je de ontspanknop indrukt. En hoewel ik weet dat dit als een hele verantwoordelijkheid klinkt, moet je altijd onthouden dat je plezier mag hebben in dit creatieve proces.
"Na tien jaar beroepsmatig als fotograaf te hebben gewerkt, herinnerde deze camera me eraan hoe ik dat spelletje opnieuw kon spelen, voor mijn plezier en gewoon voor mezelf."
Welke film past in de Klasse 35mm-filmcamera?
Alle soorten 35mm-film!
Heeft de camera een flitser?
Ja, bovenop zit een ingebouwde flitser.
Hoeveel foto's kan ik maken met de Klasse-camera?
De meeste filmrolletjes bevatten 36 opnamen, dus je kunt 36 foto's maken.
Lees meer: