Mijn jeugd en de mooiste herinneringen eraan. Een wereld die ik deelde met vriendinnen die als zussen werden, zomer na zomer, aan de oevers van een stil meer in Maine, verscholen in een afgelegen baai.
Als jong meisje was ik ervan overtuigd dat ik, als ik stierf en naar de hemel ging, in mijn kamp terecht zou komen. Die plek bood zoveel troost: de geur van het bos, het geluid van dennennaalden onder mijn sandalen, het koele water, silhouetten bij het kampvuur. Als ik niet op kamp was, droomde ik ervan.
Twee zomers geleden keerde ik terug, met mijn camera in de hand, om het leven op zomerkamp vast te leggen en beelden te maken die een glimp boden van een wereld die maar weinig mensen ooit te zien krijgen. In die ene week voelde wat ik vastlegde bijna filmisch aan: meisjes die samen lazen, op hun stapelbedden in de hutjes zaten te kletsen, hand in hand huppelden, leerden zelfstandig te leven en gewoon aanwezig waren in de natuur. Kleine oases van ononderbroken rust, verscholen voor de drukte van het moderne leven.
Die week deed me inzien hoe noodzakelijk zomerkamp juist nu is. Misschien is het wel een van de weinige plekken die nog over zijn waar tieners in alle rust kunnen leven en opbloeien zonder technologie. Geïnspireerd door wat ik die ene week had gemaakt, besloot ik het project uit te breiden. Ik nam contact op met zes zomerkampen voor meisjes, die elk zeven weken duurden en volledig schermvrij waren. Eenendertig dagen lang maakte ik een roadtrip van Virginia naar Maine en legde ik de wereld van het zomerkamp vast.
Dit project is uitgegroeid tot een visuele weerspiegeling van een gesprek dat al gaande is: over hoe schermen de onschuld van de kindertijd doen vervagen. Het valt me op hoeveel tieners tegenwoordig verlangen naar de nostalgie van een leven vóór telefoons en sociale media. Deze beelden herinneren aan die wereld, die nog altijd bestaat, al voelt ze steeds kwetsbaarder en meer het beschermen waard.
Tijdens dit project van een maand koos ik er bewust voor om Instagram en alle andere sociale media te mijden. In plaats daarvan besteedde ik die tijd aan schrijven op Substack en documenteerde ik mijn reis van kamp naar kamp. In die maand voelde ik me zelfverzekerder dan ooit, zowel over mijn kwaliteiten als fotograaf als over het belang van het werk dat ik deed. Instagram laat me voortdurend twijfelen. Ik wilde dit delen omdat ik er sterk van overtuigd ben dat je, als je besluit aan je eigen creatieve project te beginnen, jezelf het beste vóór en tijdens het proces van sociale media kunt loskoppelen. Houd je hoofd helder en geef je eigen creatieve ideeën de ruimte om tot bloei te komen, in plaats van moodboards te maken van andermans werk. Wat deden kunstenaars vóór Instagram en Pinterest? Ze lieten zich vanzelf inspireren.
Als je nieuwsgierig bent, vind je hieronder een lijst van de apparatuur die ik tijdens dit project heb gebruikt en waarom ik deze heb gekozen.
Canon EOS 3 (met een 50mm- of 28mm-lens)
Deze camera is een werkpaard en ik vind dat hij enorm wordt onderschat. Hij is snel en werkt met alle Canon EF-lenzen. Ik pak deze camera voor elke opdracht.
Leica M6 (met een 50mm-lens)
Ik had deze camera pas een paar maanden voordat ik aan dit project begon en omdat ik er nog niet zo goed mee bekend was, vertrouwde ik er niet zoveel op als ik had moeten doen. Het is een geweldige camera, maar de stille sluiter is een echte gamechanger, vooral wanneer je dicht bij je onderwerpen komt.
Pentax 645 (45mm-lens)
Ik overwoog serieus om deze voor het project te vervangen door een Contax 645, maar deze camera levert echt geweldig werk. In sommige gevallen heb ik liever deze dan de Contax 645. Ik vind het heerlijk om deze camera te gebruiken, vooral voor portretten.
Canon Sureshot WP1
Waterdichte filmcamera. Ik gebruikte deze wanneer ik wist dat er kans was op wat spatwater. Ik ben dol op deze camera en hij komt zijn uiterste recht bij een heldere hemel en veel zon; met die ingrediënten kun je geweldige resultaten behalen. Tip: ik raad je aan om Kodak Ultra Max 400 te gebruiken, omdat ik merk dat films met een lagere ISO moeite hebben met deze camera.
Canon Mark IV
Geloof het of niet, maar ik heb 2 maanden voordat de zomer begon een van mijn spiegelreflexcamera's ingewisseld voor mijn MKIV en ik heb er geen seconde spijt van! Net als velen van ons voelde ik me gedwongen om over te stappen op het spiegelreflexloze systeem van Canon, maar na een paar jaar ermee te werken was ik niet onder de indruk. Ik vind de kleuren op de Mark-camera's mooier.
Blijf op de hoogte!
Amanda gaat deze zomer haar project voortzetten en reist door de VS naar meer zomerkampen. Als je op de hoogte wilt blijven van haar reis, kun je hier meer ontdekken hier.