Zomer van zilver: een analoge reis naar het verleden van de drive-inbioscoop
|
|
Tijd om te lezen 3 min
|
|
Tijd om te lezen 3 min
Heel lang geleden, toen het nog zes maanden duurde voordat een film in de verhuurrekken naast de supermarkt belandde, kreeg cinema een belangrijke plek in mijn opvoeding. Anders dan zoveel andere aspecten van het opgroeien, bracht het gevoel van licht en kleur die veranderden in iets als een poort of doorgang de leeftijdsverschillen in balans en maakte het de jeugdige geest in iedereen los, van broers en zussen tot grootouders. Het was een manier om een andere wereld of een lang vervlogen tijd te zien, en opende in veel opzichten mijn hart en geest voor de mogelijkheid om zulke dingen later zelf te doen: een palet van kleuren, vormen en beelden omzetten in een herinnering. Toen ik de basisschool ontgroeide, hoorde ik verhalen over bioscopen aan de oostkust die niet meer bestonden — het tegenovergestelde van de gekoelde, met neon verlichte zalen van IMAX.
Openluchtgalerijen met zilveren schermen, omringd door auto's zonder dak, parkeerplaatsen en radiokanalen vol ruis die door de hitte en duisternis van zomeravonden schalden. Ik maakte het mijn doel om dit ooit zelf mee te maken, zelfs als ik daarvoor het hele land door moest reizen.
Twee decennia later deed zich de kans voor om dit op mijn eigen manier te beleven, toen ik naar het Midwesten verhuisde en daar mijn nieuwe thuis vond. Mijn werk had me naar Missouri gebracht en hoewel de verhuizing vooral om mijn carrière draaide, wilde ik de regio grondig verkennen — om haar te leren kennen en haar schoonheid te zien.
Vrijdagmiddag had ik mijn takenlijst om drie uur afgerond, en op iets meer dan een uur rijden ten westen van de stad was een kleine bioscoop die in de warmere maanden nog steeds een double bill vertoonde. De timing was perfect en ze hadden er geen bezwaar tegen dat ik van tevoren contact opnam om te vragen of ik mijn camera mocht meenemen. Ik reed even langs mijn appartement om extra film op te halen, legde een campingstoel in de Jeep en vertrok westwaarts om het met eigen ogen mee te maken.
Ik kwam in de rij en wachtte een tijdje voordat ik een tientje aan de bewaarder van de kassa overhandigde. De regel dat er geen alcohol in de zaal werd gesmokkeld, werd opnieuw benadrukt, en er werd uitgelegd waar SUV's konden parkeren. Hij vond mijn oude camera op de passagiersstoel leuk en zei dat ik even tegen de beveiliger moest zwaaien, zodat hij wist wat ik aan het doen was.
Nadat ik vlak voor de snackbar had geparkeerd, deed ik mijn zonnebril op en vond ik mijn weg naar het hekwerk dat de ingang van de snackbar scheidde van het grasveld. De beveiliger was enthousiast om te horen dat iemand de plek aan het fotograferen was. Een paar anderen die voorbijliepen en het gesprek overhoorden, maakten ook even mee en vertelden me enthousiast over bioscopen in andere staten die ze tijdens roadtrips hadden bezocht en gaven tips over welke ze als volgende moesten gaan zien.
Toen ik de snackbar binnenstapte, waren verschillende medewerkers enthousiast om te horen dat iemand foto's aan het maken was. Het voelde heel natuurlijk om uit te leggen dat mijn camera niet digitaal was in een ruimte die al meer dan 50 jaar ongestoord en intact was gehouden. Ze vroegen me wat mijn project inhield, en ik gaf mijn korte pitch over het plezier en de spanning van roadtrips door Amerika—mijn herinneringen op nieuwe plekken ontdekken en op een dag een boek hebben om het allemaal te laten zien.
Ze wensten me al het succes dat ze konden en overhandigden mijn popcorn en frisdrank met een vriendelijke herinnering dat de eerste voorstelling vlak na zonsondergang begon.
De rest van de avond vervulde die oude dromen van het kind dat ik vroeger was. Elke keer dat ik een zijmissie afvinkte, voelde dat als verrijking. En voor het eerst in lange tijd voelde het alsof iets waar ik sinds mijn kindertijd naar op zoek was, eindelijk bij me was ingehaald.