Van Miami naar Seattle | Roadtrip-fotoessay op film
|
|
Tijd om te lezen 8 min
|
|
Tijd om te lezen 8 min
Een nieuwe roadtrip betekent meer kansen om wat oude camera's mee te nemen en nog meer geld uit te geven aan filmrolletjes. Deze keer maak ik mijn langste roadtrip tot nu toe, en dit keer is het voor mijn werk. Vorige maand kreeg ik de kans om van Miami, Florida, naar Seattle, Washington, te rijden. Ik reed 14 dagen en doorkruiste 13 verschillende staten, van de ene kant van het land naar de andere. Tijdens deze reis gebeurde van alles: van overgeven na een hamburger tot driften op de zoutvlakten van Utah. Ik kan bevestigen dat ik geen enkele opname heb verspild aan mijn hamburgerbende.
Sommigen van jullie uit de Bay Area weten het misschien al, maar fotografie is niet mijn fulltimebaan. Fotografie is nog altijd een leuke hobby waarmee ik in mijn vrije tijd de wereld kan verkennen en kan delen wat ik zie. In mijn dagelijkse baan werk ik bij Rivian en test ik de hardware, software en prestaties van hun voertuigen. Dagelijks rijd ik door de Bay Area, over snelwegen en stadswegen, en test ik van alles: rijmodi, schermfuncties, de klimaatregeling en zelfs het geluidssysteem door muziek keihard af te spelen. Het is een geweldige baan en ik prijs me gelukkig dat ik hem heb. Ik zou graag meer over de roadtrip vertellen, maar ik kan alleen zeggen dat het geweldig was! Bij deze werkreizen heb ik meestal een globaal idee van wat ik wil fotograferen, maar deze keer zouden we een groot gebied doorkruisen in plaats van op één plek te blijven, zoals tijdens onze wintertests in Alaska. Ik gebruikte al mijn vrije tijd om eropuit te gaan en de omgeving te fotograferen, tussen het rijden en slapen door, maar een groot deel van de tijd zat ik achter het stuur.
Hoewel ik de hoofdchauffeur was van het voertuig waarin ik zat, kon ik op de plekken waar we stopten toch aardig wat foto's maken. Bij sommige stops maakte ik helemaal geen foto's, bij andere schoot ik meerdere filmrolletjes vol. Een paar uitschieters tijdens deze reis waren New Orleans, Amarillo, Colorado Springs, Salt Lake City en Seattle. Het was een geweldige ervaring om te zien hoe al deze plaatsen — ook de niet genoemde — op hun eigen manier opvielen en hoe verschillend de regio's van het land zijn.
Om te beginnen kan ik bevestigen dat het oosten van het land absoluut vlak en vochtig is. Daardoor waardeer ik de Bay Area, waar ik woon, nog meer. Het hele jaar door goed weer, prachtige steden overal om me heen en uiteenlopende landschappen op minder dan twee uur rijden. Ook al was het oosten zo vlak, er was nog veel dat ik graag had willen fotograferen, maar waar ik niet aan toe kwam. Texas sprong eruit vanwege de gemiste foto's. Ik reed met een paar anderen die geen fotograaf waren, dus ik kon niet zo vaak stoppen als ik had gewild. Bovendien hadden we werkdoelen die voorrang kregen.
Texas maakte zo'n indruk op me dat ik het niet erg zou vinden om terug te gaan, alleen maar om door het noorden van de staat te rijden. Vanuit de Bay Area gezien is er nergens ruimteverspilling, totdat je dichter bij de Central Valley komt. Zelfs in de Central Valley van Californië is wat lege ruimte lijkt, in werkelijkheid een eindeloos landbouwgebied. In Texas voelt wat lege ruimte lijkt ook echt leeg aan: woestijnen, verlaten hutten en spookstadjes. Zulke onderwerpen vallen me waarschijnlijk op omdat ze zo sterk contrasteren met de plek waar ik woon. Verlaten gebouwen hebben ook iets heel interessants, maar dat is een onderwerp voor een andere keer.
Mijn favoriete stop tijdens de reis was zonder twijfel New Orleans. Ik houd al van de Cajunkeuken en een deel van de familie van mijn verloofde komt er vandaan, dus misschien ben ik wat bevooroordeeld. De cultuur en het straatleven waren er zo uniek, net zoals mijn persoonlijke ervaring met Chinatown in San Francisco toen ik jaren geleden vanuit de Central Valley terugkeerde naar de Bay Area. Tijdens het fotograferen in New Orleans bleef ik vooral in de buurt van de waterkant en de French Quarter. Het was interessant om de energie daar van 's ochtends tot 's avonds te ervaren. 's Nachts op straat was er niets dan luid lawaai, dansen, goed gezelschap, muziek op elke straathoek en een hoop alcohol. Ik maakte een vreselijke fout en vergat mijn flitser mee te nemen. Als ik hem wel had meegenomen, was dit de perfecte omgeving geweest. Iedereen was vriendelijk en geïnteresseerd in de oude camera's, dus het zou makkelijker zijn geweest om de mensen op straat over te halen om interessantere en persoonlijkere foto's te laten maken.
Na de avondwandeling zorgde ik ervoor dat ik de volgende ochtend meteen weer op pad ging om te zien hoe anders het was. 's Ochtends waren de straten in precies dezelfde wijken waar ik de avond ervoor was geweest helemaal anders. De straten waren leeg; het enige geluid was van een hogedrukreiniger die het wegdek grondig schoonspoot, terwijl ik de zon op mijn huid voelde en uitzicht had op de Mississippi. Vooral 's ochtends langs de rivier wandelen was heerlijk. Het deed me denken aan de Mark Twain-boot in Disneyland. Ook speelde er een lokale muzikant op een steelpan voor Jackson Square, die tijdens het fotograferen plotseling besloot me een naaktfoto te laten zien. Ik wou dat ik er meer over kon vertellen, maar ik ben nog net zo verward als op het moment zelf. Hoe dan ook, er was nog zoveel dat ik niet heb kunnen zien. De architectuur van de verschillende wijken in de stad was prachtig en had overal een eigen karakter. Ik zal zeker nog eens naar New Orleans moeten terugkomen om de stad echt recht te doen.
Seattle was ook een goede tweede voor het hoogtepunt van de reis. Omdat de roadtrip in Seattle eindigde, zorgde ik ervoor dat ik wat vrij nam om er een paar dagen door te brengen en fotografenvrienden uit de omgeving te bezoeken. Om te beginnen: ik baal nog steeds dat ik mezelf een van de ochtenden versliep. Het bed was gewoon té fijn en knus; die ochtend won het bed. Daardoor miste ik de ochtenddrukte op de vismarkt. Ik ging later op de dag, in de veronderstelling dat er dan nog wel mensen zouden zijn, maar dat bleek niet zo te zijn. Alles op de vismarkt was gesloten, de bloemen waren uit de schappen gehaald en alleen de neonlichten waren nog interessant. Gelukkig kon ik nog een paar mooie foto's maken van de fraaie borden binnen op de markt. Ik liep ook naar de Space Needle. Het was gaaf om die voor het eerst in het echt te zien, maar niets maakte zoveel indruk op me als ik had gehoopt. Ik wil het gebrek aan inspiratie graag wijten aan de aanhoudend bewolkte hemel boven Seattle. Met die bewolking in gedachten besloot ik de bloemenkas in een van de parken ten noorden van de wijk Capitol Hill te bezoeken. Het was fijn om even naar het park te ontsnappen en weg te zijn uit de jungle van gebouwen in het centrum. In de kas viel het licht precies goed. Ik maakte hier een van mijn favoriete foto's van de reis. In de cactusruimte stond een eenzame cactus omhoog te wijzen. Dat leek me interessant genoeg voor een foto met de Mamiya 645, dus besloot ik hem op Kodak Ektacolor 800 te fotograferen. Ik stelde perfect scherp, wat me zelden lukt, en het licht viel precies op de rechterkant van de cactus, alsof iemand die er met de hand op had geschilderd. Ik wou dat ik elke keer zo'n 'perfecte' foto kon maken, maar wat zou daar nou leuk aan zijn?
De belangrijkste reden om een paar extra dagen in Seattle te blijven, waren niet alleen de uitzichten, maar ook de vrienden die daar woonden. Ik sprak Jonathan (@Jofo_photo) en Michael (@mpb.photo), allebei inwoners van Seattle, voor het eerst in het echt. Als je je afvraagt hoe je leuke plekken vindt op je bestemming, raad ik je aan gerust contact op te nemen met lokale fotografen. Je zou ervan opkijken hoe vaak mensen je graag willen helpen. Gelukkig had ik al goed contact met Jonathan en Michael, dus hoefde ik die drempel niet opnieuw over. We liepen samen rond bij de Seattle Public Library, die wordt overkoepeld door een enorme glazen koepel, en sloten de dag af met een sfeervolle overtocht met de veerboot. Het liefst hadden we zonsondergang tijdens de overtocht gehad, maar het weer in Seattle werkt niet altijd mee. Tijdens mijn bezoek vertelde een local me dat ik beter niet kon zeggen dat het zonnig was, omdat ik het dan zou afkloppen en het weer zou omslaan naar bewolking. Hoe leuk ik de sfeervolle overtocht met de jongens ook vond, ik wilde ook nog een tochtje met de veerboot maken als de zon scheen, zodat er wat kleur in de foto's zou komen. Ik maakte de volgende dag zeker nog een tweede overtocht. Ik zei niets over het weer en werd beloond met een heldere, zonnige afsluiting van de dag en de reis.
Ik besef dat ik veel geluk heb met het werk dat ik doe. Ik zorg ervoor dat ik mijn voordeel doe met zulke kansen om op reis te gaan. Terwijl ik door de staten reed, vroeg ik me af of ik mijn manier van fotograferen of mijn onderwerpen zou moeten aanpassen als ik aan die regio gebonden was. Ik heb respect voor mensen die echt het beste maken van wat ze hebben, waar ze ook zijn. Doordat ik door het land reis en over die gedachte nadenk, let ik meer op de gemeenschappen en plekken die hebben bijgedragen aan wie ik ben. Ik kan niet wachten op het volgende avontuur!