Italië, Van de natuur naar het geloof | Vastgelegd op Kodak Gold 200 met een Canon AE-1
|
|
Tijd om te lezen 3 min
|
|
Tijd om te lezen 3 min
Als fotograaf heb ik talloze uren besteed aan het bekijken van beelden van de Dolomieten — indrukwekkende bergtoppen, bergmeren en stille bergpaden, vastgelegd op film. Op de een of andere manier dacht ik bij Italië altijd aan die bergen. Het werd de plek die ik met mijn eigen camera wilde beleven.
Afgelopen zomer besloten mijn drie vriendinnen en ik samen een zomerse reis door Europa te maken. Ik pakte mijn Canon AE-1 Program in, samen met genoeg rolletjes Kodak Gold 200, in de hoop het Italië vast te leggen zoals ik het me altijd had voorgesteld.
Na een lange vlucht vanuit Sydney begon onze reis in Venetië. We kozen Venetië als eerste bestemming omdat het de dichtstbijzijnde stad met een internationale luchthaven was voordat we noordwaarts naar de Dolomieten trokken. Maar behalve praktisch was Venetië ook de perfecte kennismaking met Italië: een stad die bijna nergens anders ter wereld na te maken is.
Terwijl ik door de smalle straatjes en langs de kanalen liep, was ik voortdurend op zoek naar kleine momenten. Weerspiegelingen in het water, oude gebouwen waarop de tand des tijds zijn sporen had nagelaten en het rustige ritme van het dagelijks leven in een van de meest gefotografeerde steden ter wereld.
Toen kwam de plek waar ik al zo lang naar uitkeek: de Dolomieten.
We brachten onze dagen door met het verkennen van Lago di Braies, Tre Cime en Croda di Lago. Toen ik tussen de bergen stond, begreep ik eindelijk waarom zoveel fotografen zich hierdoor aangetrokken voelen. De landschappen zijn adembenemend, maar wat me bijbleef was de stilte. De bergen dwongen me om het rustiger aan te doen. Ze herinnerden me eraan dat fotografie niet altijd draait om het vinden van de perfecte compositie. Soms gaat het er gewoon om dat je aanwezig genoeg bent om iets op te merken.
Enkele van mijn mooiste herinneringen stammen niet eens van de wandelpaden. Het waren de stille ochtenden in onze Airbnb, terwijl prachtig licht de kamers vulde en we ons klaarmaakten voor weer een dag vol ontdekkingen. Die kleine momenten tussen de avonturen werden net zo betekenisvol als de bestemmingen zelf.
Vanuit de bergen reisden we verder naar Florence, waar het tempo lager lag. Na dagen vol wandelingen en vroege ochtenden bood Florence ons de tijd om uit te rusten en de schoonheid van de stad op een andere manier te beleven. We dwaalden door musea, proefden wijn en praatten samen bij een Aperol Spritz terwijl de middag voorbijging.
Onze volgende bestemming was Sorrento, een plek die ik al jaren bewonderde via de filmfotografiegemeenschap. De Amalfikust voelde als een heel andere kant van Italië. Het diepblauwe water, de kleurrijke dorpjes en het zonlicht dat over de zee weerkaatste, vormden taferelen die bijna te mooi leken om echt te zijn.
Met de boot langs Capri, Positano en Amalfi reizen gaf ons de kans om de kustlijn vanuit een ander perspectief te beleven. In plaats van van het ene uitzichtpunt naar het andere te haasten, lieten we de dagen rustig voorbijgaan en genoten we van de schoonheid om ons heen.
Tegen de tijd dat we in Rome aankwamen, had mijn camera al zoveel momenten van de reis vastgelegd. Maar onverwacht genoeg werd Rome de plek die ik ervoor koos niet te fotograferen.
Ik wilde de Eeuwige Stad beleven zonder op zoek te gaan naar het volgende beeld. Ik wilde door de straten wandelen, haar geschiedenis bewonderen en sommige herinneringen alleen in mijn gedachten laten voortbestaan.
Ons laatste bezoek was aan het Vaticaan tijdens het Heilig Jaar. Als katholiek was de Sint-Pietersbasiliek binnengaan een van de meest betekenisvolle momenten van de hele reis. Het was niet zomaar een prachtige plek om te fotograferen, maar een plek vol geschiedenis, geloof en persoonlijke betekenis.
Als ik terugkijk naar de foto's, zie ik een reis die begon met de wens om de bergen vast te leggen en eindigde in een moment van stille reflectie. Italië gaf me de beelden waar ik van had gedroomd, maar belangrijker nog, het herinnerde me eraan dat sommige van de meest betekenisvolle momenten de momenten zijn die we ervoor kiezen om gewoon te beleven.