Waarom de Eastern Sierra me steeds weer teruglokt
|
|
Tijd om te lezen 5 min
|
|
Tijd om te lezen 5 min
Voor mij is Eastern Sierra zo'n plek.
De eerste keer dat ik over Highway 395 reed, wist ik niet echt wat ik kon verwachten. Ik had de foto's eerder gezien — Mount Whitney die boven de woestijn uittorent, de vreemde rotsformaties in de Alabama Hills, de eindeloze stukken lege weg die in de verte verdwijnen. Maar foto's bereiden je niet echt voor op hoe massief alles in het echt aanvoelt.
Eastern Sierra heeft een manier om je klein te laten voelen.
De afgelopen jaren ben ik steeds weer teruggekeerd wanneer ik even opgeladen moest worden. Soms is het voor een speciale fotoreis. Andere keren is het gewoon omdat ik een paar vrije dagen heb en ergens met mijn camera wil verdwijnen.
De routine is meestal hetzelfde.
Vertrek uit de Bay Area voordat de zon opkomt.
Rijd naar het oosten.
Kijk hoe het landschap langzaam verandert.
Tegen de tijd dat ik Lone Pine bereik, voelt het alsof ik een compleet andere wereld ben binnengegaan.
Als er één plek is die ik aan elke fotograaf die Eastern Sierra bezoekt aanraad, dan zijn dat de Alabama Hills.
Het eerste wat mijn aandacht trok, was het contrast tussen de massieve granietformaties die over de woestijnvloer verspreid liggen en de besneeuwde Sierra-toppen die daarachter oprijzen. Het is een van die landschappen die bijna te dramatisch lijken om echt te zijn, vooral tijdens zonsopgang en zonsondergang.
Maar wat me steeds weer terugtrekt, is niet alleen het landschap.
Ik hou ervan om de ochtenden in het nabijgelegen Lone Pine door te brengen. Er zijn oude huizen, vintage borden, verweerde winkelpuien en klassieke auto's die eruitzien alsof ze al decennia op dezelfde plek staan. Door het stadje lopen voelt een beetje als teruggaan in de tijd. Ik pak vaak een koffie, dwaal door de stille straten en fotografeer alles wat mijn oog treft voordat ik de heuvels in ga.
Het is niet moeilijk te begrijpen waarom filmmakers al decennia naar dit gebied worden getrokken. Honderden films en televisieseries zijn in de Alabama Hills en Lone Pine opgenomen, waaronder scènes uit Iron Man. De combinatie van dramatische landschappen en oud-westerse charme geeft het hele gebied een filmische sfeer.
Hoe dol ik ook op de Alabama Hills, sommige van mijn favoriete plekken in Eastern Sierra liggen verspreid over de rest van de regio.
Als je in de zomermaanden komt, is Tioga Pass een rit waard. De weg verbindt Eastern Sierra met Yosemite National Park en biedt een van de meest spectaculaire alpiene landschappen van Californië. Sneeuw blijft vaak tot ver in het seizoen liggen, en de combinatie van granieten toppen, hooggelegen weiden en kristalheldere meren zorgt ervoor dat het landschap compleet anders aanvoelt dan de woestijnlandschappen verder naar het zuiden.
Een andere plek die ik altijd aanraad is Hot Creek Geological Site. Het helderblauwe water dat door de vallei slingert, ziet er van een afstand bijna tropisch uit, wat vreemd aanvoelt gezien het omringende landschap. Stoom stijgt uit geothermische ventilatieopeningen in het hele gebied en creëert een tafereel dat zowel vredig als een beetje buitenaards aanvoelt.
Ik werd ook steeds meer aangetrokken door de meren in de hele regio, vooral rond June Lake. De vroege ochtenden daar kunnen ongelooflijk kalm zijn, met bergen die in het water worden weerspiegeld voordat de wind opsteekt. De kleuren in de herfst zijn bijzonder mooi, maar eerlijk gezegd is het moeilijk om June Lake op welk moment van het jaar ook te bezoeken en teleurgesteld weg te gaan.
Een deel van wat Eastern Sierra zo bijzonder maakt, is de veelzijdigheid. Binnen één dag kun je alpiene meren, besneeuwde bergen, vulkanische geologie en woestijnlandschappen fotograferen zonder ver te hoeven rijden.
Een paar uur naar het zuiden verandert het landschap weer.
Wat ik zo mooi vind aan Death Valley, is hoeveel variatie er in een relatief klein gebied te vinden is. Je kunt de ochtend doorbrengen met het verkennen van zandduinen, de middag besteden aan het fotograferen van kleurrijke rotsformaties, en nog steeds de zoutvlaktes bereiken voor de zonsondergang.
De Mesquite Flat Sand Dunes zijn absoluut een van mijn favoriete plekken om met een camera rond te dwalen. Het licht verandert voortdurend naarmate de schaduwen over de ruggen bewegen, en elke windvlaag lijkt een nieuwe compositie te creëren. Net wanneer je denkt dat je alles hebt gezien, vind je weer een patroon in het zand dat het fotograferen waard is.
Maar als ik één plek zou moeten kiezen om de dag te eindigen, dan zijn dat waarschijnlijk de zoutvlaktes.
Er is iets surrealistisch aan het daar staan wanneer de zon begint onder te gaan. Als de omstandigheden goed zijn, lijken de weerspiegelingen eindeloos, en de stilte van het water creëert een soort rust die moeilijk te beschrijven is. Sommige van mijn favoriete analoge foto's uit Death Valley zijn daar gemaakt. De manier waarop film de zachte kleuren, weerspiegelingen en subtiele lichtinval over het landschap weergeeft, voelt bijna dromerig aan.
Eén ding dat ik niet had verwacht tijdens mijn eerste bezoek, was hoeveel plezier ik zou hebben met het fotograferen van de stadjes rond Death Valley. Plekken als Beatty en Pahrump hebben elk hun eigen karakter. Oude motels, verweerde borden, vintage auto's en gebouwen die bevroren lijken in een ander tijdperk maken ze ongelooflijk leuk om met een camera te verkennen. Als je op zoek bent naar foto's die net even anders aanvoelen dan de iconische landschappen, dan zijn deze kleine woestijnstadjes een bezoek waard om even te vertragen.
Hoe graag ik ook steden fotografeer, de afgelopen jaren voel ik me steeds meer aangetrokken tot afgelegen plekken.
Plekken als San Francisco en Yosemite zijn prachtig, maar als je ze steeds opnieuw fotografeert, kunnen ze vertrouwd gaan aanvoelen. De uitdaging is dan om een perspectief te vinden dat niet al duizenden keren is vastgelegd.
De Eastern Sierra voelt anders.
Het geeft voldoening om voor zonsopgang wakker te worden, uren te rijden, een onverharde weg in te slaan of een klein woestijnstadje te verkennen waar de meeste mensen zonder te stoppen doorheen rijden. Niet elke foto lukt, maar als het wel lukt, voelt het alsof je er moeite voor hebt gedaan.
Dat is waarschijnlijk wat me steeds weer terugtrekt.
Of het nu gaat om het licht dat op de granietformaties in de Alabama Hills valt, oude auto's fotograferen in Lone Pine, de meren rond June Lake verkennen of bij zonsondergang op de zoutvlakten in Death Valley staan: de ervaring draait minder om locaties van een lijstje afvinken en meer om genoeg tijd te nemen om zelf iets te ontdekken.
De Eastern Sierra en Death Valley zijn plekken die ik nog niet heb uitgefotografeerd.
Ik blijf ernaar terugkeren omdat ik weet dat er altijd iets is wat ik de vorige keer heb gemist.