Hoe drie studenten Werktuigbouwkunde de scanner bouwden die de filmindustrie was vergeten dat ze nodig had
|
|
Tijd om te lezen 9 min
|
|
Tijd om te lezen 9 min
Voordat er Aura Labwas, waren we drie studenten die aan het eind van onze technische studie naar een leuk afstudeerproject zochten: Adrien, Daniel en Victor.
We waren alle drie dol op film en hadden allemaal op een gegeven moment moeite met scannen. Tijdens ons onderzoek naar het onderwerp kwamen we Maximilien tegen, de eigenaar van Nation Photo lab in Parijs, die ons in zijn lab liet en zijn ervaringen met ons deelde. Een tijdje nadat we onze technische studie hadden afgerond, besloten we dit project om te zetten in een bedrijf om er serieus mee aan de slag te gaan. We zijn een klein team, maar zeer gefocust op het product!
Ik (Adrien) ben verantwoordelijk voor de werktuigbouwkunde en elektronica, Daniel houdt zich bezig met de softwareontwikkeling, Victor is onze productmanager en ontwerper, en Maximilien brengt zijn uitgebreide labervaring in en houdt zich bezig met de commerciële aspecten.
In het allereerste begin van dit project wisten we dat we met scannen aan de slag wilden, maar waarschijnlijk meer vanuit het oogpunt van de klant.
Toen we Max ontmoetten, was dat een beslissend moment waarop we beseften hoe precair de situatie met bestaande labscanners was voor professionals. Labs hebben zeer specifieke high-volume scanners nodig die de hele dag, zes dagen per week draaien, en ze zijn enorm afhankelijk van het goed functioneren van hun scanners, vooral kleinere labs die slechts één scanner hebben. Zodra er iets kapotgaat, ligt de productie stil omdat het lab geen scans of prints meer kan leveren. Het probleem is dat alle scanners simpelweg oud zijn. Als er iets kapotgaat, zijn onderdelen moeilijk te verkrijgen, en de software is op het best vastgelopen in de vroege jaren 2000.
De historische grote spelers die die scanners maken, Noritsu, Fujifilm, Kodak en anderen, zijn simpelweg verdergegaan omdat hun kostenstructuur geen verkoopvolume van minder dan duizenden machines per jaar kon rechtvaardigen. Toen beseften we dat blijkbaar niemand anders geïnteresseerd was om dit werk te doen, zodat labs met een gerust hart naar de toekomst van hun werk konden kijken.
Vandaag zijn we erg trots op wat we hebben bereikt: we hebben een machine ontwikkeld die niet alleen nieuwer is, maar ook een stuk sneller dan bestaande machines, met prachtige kleuren en een broodnodige upgrade van de algehele gebruikerservaring!
Bouwen in dit zeer smalle veld is zeker uniek! Ik vind het persoonlijk geweldig dat ik met mensen kan werken die dezelfde passie voor film delen, en hulpmiddelen kan creëren waar ze plezier van zullen hebben.
Film is interessant omdat het een nostalgisch en emotioneel aspect heeft, tenminste dat is het deel waar de meeste mensen mee te maken krijgen bij het fotograferen. Als je echter achter de schermen kijkt, was filmfotografie een industrie die door veel onderzoek en ontwikkeling een krankzinnig niveau van verfijning had bereikt. Elke vooruitgang was goed om te nemen, waarbij prints doorgaans werden omgezet naar digitale scans zodra dat sneller was dan optische printing. Het labproces is zeer geautomatiseerd om zo efficiënt mogelijk te zijn, dus er is minder ruimte om het medium te romantiseren wanneer er iets frustrerends in het proces zit, en daarom moeten we het goed doen.
In zekere zin is wat we doen anachronistisch, maar als filmfotograaf wil ik dat het medium floreert en de manier waarop ik dat weet te doen is door de labs die het elke dag mogelijk maken te helpen door hun leven makkelijker te maken. In een wereld die gedomineerd wordt door digitale fotografie en waar door AI gegenereerde content alomtegenwoordig wordt, is het verfrissend om mensen te helpen die met een tastbaar medium werken dat zo echt als het kan zijn.
“Snelheid!” 😉 Ik zou zeggen dat betrouwbaarheid het belangrijkste probleem was. Oude scanners worden niet jonger, en een bepaald model vertoont doorgaans typische problemen afhankelijk van wat als eerste bezwijkt, voor Noritsu scanners is dat de lichtbron en rollen, voor Fuji is dat vaak de computer en verwerkingsproblemen, enz.
Wanneer de enige optie om nieuwe onderdelen te krijgen vaak is om ze van een even oude machine te halen, is dat simpelweg niet houdbaar. Met dit in gedachten hebben we er ook voor gezorgd dat de machine uiterst repareerbaar is, en zoveel mogelijk standaardonderdelen gebruiken.
Hoewel betrouwbaarheid op één stond, was dit ook een enorme kans die we hebben gepakt om de ervaring en software naar de huidige standaarden te brengen, met regelmatige updates op basis van labfeedback, en om het zo efficiënt mogelijk te maken.
Ik heb met eigen ogen gezien hoe dingen in een lab tot stilstand komen wanneer scannen niet meer bij kan, vooral in de zomermaanden.
Labs hebben simpelweg geen keuze omdat er geen middenweg is tussen een professionele labscanner en klantapparatuur dat tot 20-30x langzamer kan zijn. Zonder ingrijpen zou de situatie steeds verergeren, en labs bedreigen in het geval van een langdurige storing.
Scannen zou een stressvrije, winstgevende stap in het proces moeten voelen, niet als een Damoklesswaard dat je hele bedrijf bedreigt als een onderdeel dat 20 jaar geleden is gemaakt je op het slechtst mogelijke moment in de steek laat.
Ah, daar wordt het interessant! Voor mij is een goede scan een combinatie van een paar voor de hand liggende dingen en een paar veel subtielere dingen. Omdat het scannen van negatieven een interpretatief proces is, is er geen absolute waarheid voor wat correct is, maar we kunnen iets krijgen dat aangenaam is en goed voelt. De truc is dat de kleuren zo goed mogelijk moeten zijn met zo min mogelijk ingrijpen in een labomgeving.
Consistentie is ook een groot ding waar we een tijdje over deden om goed te krijgen. Consistentie betekent dat beelden die onder vergelijkbare omstandigheden zijn gefotografeerd, dezelfde look moeten hebben, en dat dit herhaalbaar moet zijn over rollen zodat elke filmsoort zijn kenmerkende eigenschappen behoudt. Scherpte is eerlijk gezegd het makkelijkst te bereiken, want daarvoor heb je gewoon een echt goede lens nodig 😉. Aan de subtielere kant zijn we erg bezig met hoe de filmkorrel eruitziet. We hebben er bewust voor gekozen om heel zacht te zijn met het verscherpen wanneer andere scanners heel agressief kunnen zijn, omdat onze beelden al scherp genoeg zijn zonder dat.
Ik vind persoonlijk dat magie in een scanner een beetje overdreven wordt. Elke scanner zal een iets andere look hebben, en sommige hebben een cultvolgerschap opgebouwd voor hunne, maar tenminste als ingenieur is een goed kleurprofiel een goed kleurprofiel, geen magie 😉.
Ik geloof dat we een goede balans hebben gevonden met de look die we bieden, het is krachtig maar behoudt details goed, en werkt geweldig vooral met de warme tinten waar filmfotografen dol op zijn, en het is flexibel genoeg om meer te doen dan alleen een kant-en-klare “magische” look.
“De look” is cruciaal om goed te krijgen, omdat het is wat filmbeelden zoveel karakter geeft. Deze look is in ons verankerd vanuit onze kinderfoto's net zo goed als iconische foto's, en het is wat mensen terecht verwachten van filmscans.
Het kostte ons meer dan twee jaar werk om het te krijgen zoals we het wilden. Het begint bij de filmopname zelf, door ervoor te zorgen dat de manier waarop het wordt gescand zeer consistent is en op film is afgestemd.
Vanaf daar zorgen we ervoor dat we met de beeldgegevens werken op een manier die trouw blijft aan film. We hebben slimme hulpmiddelen gebouwd zoals een slimme kleurbalans die er is om te helpen met vervaagde of onconventionele films, maar nooit afbreuk doet aan het beoogde karakter, en een zichtbaar verschil behoudt tussen filmsoorten. In essentie is het onze taak om ervoor te zorgen dat de kleuren er goed uitzien en consistent zijn.
Het heeft absoluut veel werk gekost, maar ik kan met vertrouwen zeggen dat procesefficiëntie niet in strijd is met geweldige, consistente resultaten wanneer alle stappen goed worden uitgevoerd!
Puur aan de hardwarekant was het terugkerende probleem bij het prototypen altijd de hoeveelheid licht die we nodig hadden, en de warmte die daaruit voortvloeide.
Het is gemakkelijk over het hoofd te zien, maar bij het gebruik van een lijnsensor wordt het beeld één rij pixels tegelijk gescand, en elke rij heeft zijn eigen benodigde belichtingstijd die ongelooflijk kort moet zijn om de scantijden snel te houden. Ter referentie, de kortste belichtingstijd die we kunnen gebruiken is ongeveer 1/75.000ste van een seconde, licht reist slechts ongeveer 4km in deze tijd! Het duurde lang en veel iteraties, maar we zijn erin geslaagd het absoluut onder controle te krijgen, voldoende licht naar de sensor te geven, en de kleine gegenereerde hitte wordt gemakkelijk omgegaan mee.
Vanuit een softwareperspectief, de kleuren goed krijgen is absoluut de grootste uitdaging geweest, maar er zijn veel dingen waar we erg trots op zijn met hoe de software onder de motorkap werkt ook.
Dit is inderdaad heel anders, we kunnen simpelweg niet compromissen. Dit is na alles een vrij dure machine, dus we zouden veel liever de beste componenten gebruiken die we kunnen, dan dat hij faalt en gerepareerd moet worden. We evolueren in een markt waar het besparen van een paar centen op een iets minder betrouwbaar onderdeel simpelweg geen zin maakt voor de klant of onszelf.
In de praktijk betekent dit het inwinnen van zoveel componenten als we kunnen van high-end fabrikanten, bijvoorbeeld met motoren uit Zwitserland wanneer het Aziatische alternatief 5x goedkoper kan zijn maar absoluut niet een leven lang meegaat. We leggen ook veel nadruk op reparatie en het gebruik van standaardonderdelen waar mogelijk. De machine is ontworpen om gemakkelijk genoeg voor ons te zijn om samen te stellen, en dit maakt het echt toegankelijk voor wie er ook maar aan moet werken om welke reden dan ook.
Dit project begon vanuit de pure frustratie van het niet langer kunnen bemachtigen van onderdelen voor legacy scanners, dus we zijn ons zeer bewust van de reparatie en duurzaamheidsaspecten. Dit is natuurlijk bovenop ze zeer voor de hand liggende ethische zorgen in deze tijd. We voelen dat dit beloften zijn die we aan onze klanten doen, dat ze altijd een daadwerkelijke oplossing moeten hebben om alles te behandelen wat er ook maar kan opduiken.
In de praktijk betekent dit het gaan met standaardonderdelen waar mogelijk, het aantal benodigde gereedschappen beperken tot een strikt minimum, geen lijm ergens, goede documentatie, etc.
Ik denk dat één ding dat de meeste mensen verrast is gewoon hoe handmatig en arbeidsintensief labwerk is ! Elke stap is zeer hands-on, en het is echt een teaminspanning om een lab te laten werken. Ook, labmedewerkers zullen niet geven om je gekke foto's, ze hebben het allemaal gezien 😉
Ons doel vanaf het begin was om deze industrie te helpen bewegen van herstellen na bijna verdwijnen naar bloeien.
Vandaag, met de hechte gemeenschap rondom filmfotografie, nieuwe camera's, nieuwe films… Ik zie groene vlaggen overal dat film hier is om te blijven. We hebben inspanningen nodig op elk niveau, van consumentenproducten tot pro apparatuur, en ik ben blij om te zien ambitieuze kleine teams zoals ons die elk aspect ervan aanpakken!
Het motto voor tien jaar van nu zou moeten zijn “Film is fantastisch bezig” in plaats van “Film is niet dood” 😉
Zorg dat je ze volgt en bekijk hun website om je filmscans te verzenden!