We sturen onze foto's naar een casino in Las Vegas
|
|
Tijd om te lezen 8 min
|
|
Tijd om te lezen 8 min
Je bent een schilder. Je komt thuis na een lange werkdag en ontspant door een
kwast op een canvas te zetten. Je bent al weken bezig met een oversized werk en bent eindelijk
bijna klaar. Kunst is nooit echt af, maar uiteindelijk beslis je dat het klaar is voor zijn grote debuut.
Voordat je een stapje terug kunt doen en het echt kunt absorberen, of het even kunt laten rusten en in je dromen kunt laten rijpen, komt er een
man in pak binnen, pakt het schilderij op en neemt het mee naar een galerie.
Op een dag beslis je dat je je nieuwe werk wilt zien hangen bij al je andere werken die
naar de galerie zijn meegenomen, en misschien zelfs wilt zien waar je vrienden aan hebben gewerkt.
Dus je gaat naar de galerie en bent in de war. Wat je ziet is meer een casino; flitsende neonlichten, mensen die vanuit kiosken naar je toe rennen en je vragen of je hun douchelamp wilt uitproberen of beige sportkleding wilt passen, straatpredikanten die schreeuwen met aderen die uit hun hoofden springen terwijl ze een boek voor je gezicht zwaaien, tafels vol mensen die fel discussiëren en debatteren over alles van socialisme tot Pokémon, en uiteindelijk kom je bij een bescheiden houten deur met een klein handgemaakt bordje waarop staat “GALERIE”. Je loopt naar binnen.
De kamer is pikzwart. De lampen zijn bewegingsgevoelig, dus lampen in fasen gaan aan terwijl je naar binnen loopt, en ze blijven gewoon aan blijven gaan... en gaan... en gaan.
De muren van deze kamer, die aan een vlieghangar doet denken, zijn van rand tot rand bedekt met schilderijen, zo hoog als je nek kunt omknikken. Toen ze geen muurruimte meer hadden, begonnen ze de werken gewoon op te stapelen. Doeken op doeken, schuin tegen elkaar aan en opgestapeld, geordend op grootte, kleur en onderwerp. Je schilderij bevatte rood, dus je besluit eerst dat gedeelte te bekijken.
Het rode gedeelte lijkt dichterbij dan het is, je eindigt met het gevoel dat je een mijl hebt gelopen. Tegen de tijd dat je er bent, ben je ontmoedigd en geef je het zoeken door de stapels en stapels schilderijen op. Je gaat naar huis en om te ontspannen pak je je kwast en begint je aan iets anders te werken.
En nee, dit is geen passage uit een dystopische roman over een toekomst waarin kunst
illegaal is gemaakt en verborgen is gehouden om de hyperrealiteit niet te verstoren die is gecreëerd om een maatschappij
te pacificeren. Zo hebben we kunst in de huidige tijd gebouwd. We hebben op de een of andere manier, nog voordat we het doorhadden, ons kunstwerk in een casino in Las Vegas gehangen.
Het casino in Las Vegas is social media.
En fotografen, wij zijn hieraan aan het front geweest. Sinds de digitalisering van
fotografie is het een zeldzame gebeurtenis om zelfs maar de kans te krijgen om ons werk aan te raken of te voelen, laat staan om het te absorberen
voordat het in de juiste categorie in de casino-vlieghangar hangt.
Voor al het geld dat we hebben uitgegeven aan camera's en uitrusting en kampeeruitrusting voor visiesquests in
Joshua Tree en autoverzekeringen voor de auto waarin we met 160 km/u over de Bonneville Salt Flats racen, is het behoorlijk bizar dat we het comfortabel vinden om onze levenslange foto's in een stapel Little Caesars-advertenties en gelekte beelden van de set van Avengers Doomsday te gooien.
Dus wat gaan we eraan doen? Ik heb Ocean’s Eleven gezien, maar zelfs met een team van hoogopgeleide
individuen ga je geen bedrijf omverwerpen dat wetenschappelijk is ontworpen om de aandacht van
mensen te trekken en hen van hun zwaarverdiende geld af te scheiden. En zelfs als dat wel lukt, Andy
Garcia komt in Ocean’s Twelve terug om wraak te nemen. Het casino gaat niet weg.
Eerst moeten we het casino zien voor wat het is. Zodra we dat doen, wordt het steeds moeilijker om
ons werk er nog in te gooien. Als je te veel tijd gaat besteden aan nadenken over hoe je door de ruis van bedrijfsadvertentiebudgetten heen kunt breken om je werk gezien te krijgen, zodat mensen je straatfoto's uit NYC kunnen zien, begint het een beetje zinloos te voelen. Wanhoop is echter niet het antwoord.
Verzet is dat wel.
Het casino is slechts zo goed als de aandacht die het nog van je kan afpakken. Als je er geen interesse meer in hebt,
ben je geen klant meer. Je bent geen prooi meer. De flitsende lichten kunnen je
oog niet meer vangen.
Maar kijk, de fotografie is in crisis. Ik zal gewoon eerlijk tegen je zijn. Er is een generatie
fotografen die hun fotografie nooit heeft aangeraakt. Nooit een afdruk heeft gemaakt. En dat is
omdat onze relatie met fotografie bijna uitsluitend draait om posten. Niet op een
bordenbak of in een lokale kunstgalerie, maar op een online casino. En in dat online casino hebben we
nooit de warmte gevoeld van ons werk dat echt wordt erkend.
Een paar jaar geleden was ik wanhopig op zoek naar een manier om mijn fotografie echt te laten voelen. Ik was obsessief bezig met 365 Projects met als doel mijn foto's dagelijks op social media te posten. In het begin, in de vroege Facebook-dagen, was het nieuw en leuk. Mijn vrienden die geen fotografen zijn zagen mijn foto's en wilden voor me poseren in de hoop dat ze als “foto van de dag” zouden worden uitgelicht. Maar uiteindelijk, naarmate het algoritme een effectievere manier werd voor deze bedrijven om reclame te verspreiden, stopten mijn vrienden met het bekijken van mijn dagelijkse posts, en plotseling voelde ik alsof ik mijn dagelijkse foto's in een leegte gooide. Ik wist dat als ik wilde dat mijn werk ooit gezien of opgemerkt zou worden, ik manieren moest vinden om mijn werk in de echte wereld te brengen.
Ik moest terug in de tijd.
Begin van de 20e eeuw werden ansichtkaarten een grote rage. Toen het postkantoor begon
post naar landelijke gebieden te bezorgen, werd communiceren via beelden veel alomvuldiger.
En toen, op 1 maart 1907, begon het postkantoor de beroemde “gesplitste achterkant” van
ansichtkaarten toe te staan, waarbij de ene helft van de ansichtkaart je bericht bevatte en de andere het adres van de ontvanger.
Daarvoor was de hele achterkant van de ansichtkaart voor het adres, waardoor er bijna geen ruimte overbleef om tekst toe te voegen aan de foto die je verstuurde. (Veel ansichtkaarten van vóór de wijziging in
de regelgeving hebben berichten die over de foto's zelf zijn geschreven).
Ansichtkaarten konden van alles zijn. Recepten, kerkliederen, familiefoto's, propaganda en uiteraard
toeristische fotografie. Ansichtkaartfotografie was destijds een eigen stijl, en men zegt dat de beroemde straatfotograaf Walker Evans werd geïnspireerd door de fotografie op ansichtkaarten uit die tijd. En dat is logisch, want ansichtkaarten waren de belangrijkste manier waarop gewone mensen beelden van allerlei aard konden ervaren.
We zitten nu overduidelijk aan het andere uiteinde van het spectrum, waar we dagelijks zoveel beelden ervaren dat het bijna voelt alsof we er geen ervaren. Hoe zeldzaam is het om werkelijk zo onder de indruk te zijn van één enkel beeld dat je een lange tijd in je gedachten meedraagt?
Beelden zijn niet meer kostbaar, en ik denk dat dat vooral komt doordat ze niet echt zijn.
Het afgelopen jaar ben ik begonnen met het printen van mijn foto's als ansichtkaarten. Ik maak veel foto's, dus het is niet
financieel haalbaar om van elke foto een kunstprint te maken. Ansichtkaarten zijn voor mij de makkelijkste manier om mijn fotografie snel en eenvoudig in de echte wereld te brengen. Maar het beste aan ansichtkaarten is voor mij niet eens het printaspect, het is dat ik er een berichtje aan de achterkant aan één persoon kan schrijven. Iedereen houdt ervan om post te sturen en te ontvangen, en nu kunnen mijn vrienden die mijn foto's niet in hun algoritme hebben, weer aansluiten bij mijn werk. Een ansichtkaart in een brievenbus stoppen voelt een beetje als een foto in een zwart gat gooien, maar het is eigenlijk een zeer gerichte manier om ervoor te zorgen dat iemand daadwerkelijk met mijn foto's in interactie zal gaan.
Ik ben nog steeds bezig met 365 projecten. En eindelijk wordt mijn fotografie weer gezien door echte mensen.
Dit jaar heb ik elke dag een nieuwe ansichtkaart beschikbaar gemaakt. In feite selecteer ik een groep van mijn foto's die scherp genoeg zijn om op zichzelf te staan, en schrijf ik een gedicht geïnspireerd op een idee dat de foto oproept. Daarna zet ik mijn handtekening en datum erop, en plotseling heb ik een unieke print die ik dagelijks voor $5 verkoop. En nu is mijn fotografie wereldwijd! Er zijn mensen in het VK, Parijs, Boedapest, Thailand, Singapore, Duitsland en Wisconsin die een verzameling van mijn prints hebben.
Dankzij de betaalbare, tastbare kracht van ansichtkaarten.
Vanuit fotografisch oogpunt heeft het bewijzen van mijn foto's via ansichtkaarten me ook geholpen om
erin iets langer te kunnen blijven hangen. Er zijn enkele foto's die ik heb geprint die niet helemaal werken zoals ik dacht dat ze deden toen ik ze voor het eerst op mijn scherm zag. Aan de andere kant zijn er foto's die ik niet leuk vond en waar ik verliefd op werd toen ik ze in mijn hand hield!
Maar luister, ik stuur nog steeds foto's naar de casino. Er zijn veel mensen daar, en ik wil hen niet uitsluiten. Maar nu zorg ik ervoor dat ik een sterke relatie met de echte wereld opbouw met de foto's die ik maak VOORDAT ik er gewoon een paar naar de advertentiehoop gooi.
Kijk, ik weet dat het makkelijk is om gewoon te posten en te zien wat er gebeurt. (De man in het pak komt gewoon
bij je thuis aan en brengt het kunstwerk voor je naar de galerie!) Maar als je niet de tijd
en energie besteedt om je eigen werk te overpeinzen en te ervaren, is het een garantie dat niemand anders dat zal doen.
Ik ben bemoedigd door de sterke stijging van analoge fotografie in de loop der jaren, omdat het laat zien
dat de tastbaarheid van onze fotografie nog steeds enorm belangrijk is voor veel mensen. Ik denk dat we dat moeten uitbreiden, en niet alleen de interactie met ons werk in het echte leven beperken tot ons eigen persoonlijke
proces, maar ook hoe we het met anderen delen.
Bovendien, ik weet niet met jou, maar ik ben sowieso geen groot casino-type.